De Digitolle Grieze

Strap

"Je hebt een ladder in je gitaarband," sprak Slaggitarist streng. Bandje keek verstoord naar mijn vettige, voorheen rode baantje elastiek. Ik keek ook. Hij had gelijk, de Kickersbutton was er de oorzaak van. Bij nadere inspectie stond het ding op knappen en de rek was er ook wel uit. Jammer hoor, hij zat net zo lekker, maar na 20 jaar trouwe dienst heeft ook een gitaarband recht op pensioen. Dus op naar Muziekhuis Westerhaven.

Ik had ook een nieuw setje snaren nodig, want mijn oude begonnen flink te roesten. Die eerst maar. "Setje long scale, Sinus, E-snaar 0.95." "0.95? Ben jij nou een stoere punkbassist?" zei Sinus. Deze discussie voer ik al mijn hele basleven met de verkopers, dus ik legde zwijgend mijn kleine, dunne vingertjes naast de zijne. Zonder verder commentaar kreeg ik de snaren.

Elastieken banden waren er niet meer. "Soooo eighties." Na een hele tijd twijfelend met een kitscherige helgekleurde plastic AC/DC-band om de schouders voor de spiegel te hebben gestaan, waarbij ik overwoog dat ik er Zanger weliswaar een enorm plezier mee zou doen, maar de rest van Bandje iets minder, zag ik ineens mijn band. Een beetje zoals het plaatje hiernaast, maar dan veel mooier, gemaakt van fijn, zwart spul en met koper om de gaatjes. Ik paste hem om te zien of hij lang genoeg was en hij was voor mij gemaakt. 
"O mooi, vintage," zei Sinus, maar met veel twijfel in de stem. "Ja, wat nou weer," riep ik verbolgen. "Nou...," zei hij en deed iets op de kassa. "95 euro," zei hij en liep alvast naar het rek met gitaarbanden.

Het is deze geworden. 19,95.
Zanger moet er zelf maar met een mooi wit of zilveren viltstiftje AC/DC op zetten. 

O jee o jee, het komt van Lefier! (dat rijmt)

Er is momenteel een hoop te doen over de voorgenomen vestiging van 30 (dertig!) ex-gedetineerden, onder begeleiding van twee (2!) begeleiders, in een groot pand aan de Moesstraat nummer 8. Omwonenden (tot ver achter het Noorderstation) lopen te hoop, er hangen posters voor de ramen, er is een krantje verspreid (waarin werd gesteld dat onder de dertig zeker ook verkrachters en moordenaars waren), en afgelopen woensdag was er een informatieavond.
Die kwam dus enkele maanden te laat. En wij weten hoe dat komt: het project is een project van (het Leger des Heils, onder de vlag van) Lefier. En met Lefier hebben de mensen uit de Plantsoenbuurt al wat ervaringen opgedaan, de afgelopen jaren.

[Zappp! Whoesjjj! We springen een jaartje of vier terug in de tijd]

Op het adres Moesstraat 46 staat een mooi oud pand met een plaquette: een rijke familie had hier in de vorige eeuw een woonvorm (zouden we nu zeggen) gesticht voor arme medeburgers. Mooie tuin erachter, grenzend aan het binnenterrein tussen Tuinbouwstraat en Kalverstraat.
Inmiddels was het pand in handen gekomen van Lefier (toen nog IN), en een paar jaar geleden ontdekte een omwonende toevallig een annonce in de Gezinsbode: achter het pand ging een drie verdiepingen hoge uitbouw gerealiseerd worden, waar ruim twintig verstandelijk gehandicapten in gehuisvest gingen worden.
De bouwtekeningen werden opgevraagd, en wat bleek? De uitbouw zou ongeveer in de tuin van de achterburen aan de Tuinbouwstraat worden gezet, en er zouden tegelijkertijd wat oude bomen worden gekapt.
Uiteraard liep ook toen al de buurt te hoop. Waarom wisten we dit niet? Kon er in die grote tuin achter Moesstraat 46 niet een lagere uitbouw? Kon die ene boom niet gespaard worden?
Reactie van de oudervereniging van de toekomstige bewoners: Jullie willen zeker geen verstandelijk gehandicapten in jullie buurt! Op Pakjesavond werd huis aan huis een anoniem sinterklaasgedicht in de brievenbus gestopt met zware insinuaties: jullie gunnen die arme kinderen hun geluk niet!
De buurt bleef rustig. Er werden gesprekken gepland met de Gemeente en met IN. Als jullie dat plan nou een beetje aanpassen, was de strekking, hebben wij minder overlast en verwelkomen we die kinderen met open armen.
Uiteindelijk werden de plannen tandenknarsend aangepast: de mooie populier bleef staan, er kwam een lagere uitbouw, verder weg van de Tuinbouwtuinen. Een volledig jaar was het binnenterrein onbruikbaar vanwege de aanvoerroute voor bouwmateriaal; de buurt tolereerde dat en nodigde de nieuwe bewoners zelfs uit, het binnenterrein als het hunne te beschouwen. Dat werkte, deels: toen de nieuwe tuin werd ingericht, smeten de nog steeds boze ouders van de nieuwe bewoners het afvalmateriaal op het binnenterrein.

Conclusie
Wat kunnen we van deze vertoning leren?
Dat Lefier (en daarvoor IN) niet echt goed is in communicatie. Als er van te voren was aangekondigd wat de plannen waren, als er overleg gezocht was, had die hele woonvorm er drie jaar eerder gestaan, zonder problemen en zonder dat de buurt de plannen noodgedwongen moest torpederen en het bouwtraject traineren.
En zo is het nu ook weer. Geen vooraankondiging, geen overlegprocedures, maar ook nu komt de buurt per ongeluk te weten wat de plannen zijn. En schrikt zich dus terecht rot.
Die dertig ex-gedetineerden, dat is niet het hele probleem (al is het wel een beetje eng om zoveel mensen met slechts twee begeleiders bij elkaar te  laten wonen). Wat bij de buurt terecht in het verkeerde keelgat schoot, is het gebrek aan communicatie bij Lefier.
De universiteit heeft een prachtige opleiding Communicatie- en Informatiewetenschappen; daar studeren elk jaar tientallen leuke welbespraakte blonde meisjes af. Kan Lefier niet eens zo'n wichie in dienst nemen om de externe communicatie op de rails te zetten?

Zucht...

Dit was mijn uitkomst. Ik ben zo voorspelbaar, dat het me gewoon vermoeit.

Overigens, die PVG hè. Stemt u daar maar niet op. Ik rook al lont door dat logo met de vogel, en het "vrijheid" in de subtitel voorspelt ook niet veel goeds. Weet u nog dat de PVV in opspraak raakte doordat hun "stagiair" op extreem-rechtse websites en forums opriep om de PVV te steunen? Vast wel. Maar weet u dan ook nog hoe die stagiair heette? Ik wel. Matthijs Jansen. Raad eens waar hij lijsttrekker van geworden is?

De Trixies (feuilletonnetje deel 7 en slot)

Lees hier deel 1 (ouverture) 2 (inleiding) 3 (begin) 4 (schrijfjaren) 5 (zang- en presentatiejaren) en 6 (interviewjaren)

Goed, na deze korte introductie, zal onderstaande u niet meer verbazen.

Het is 15 september 2009. Theater van het Sentiment, KRO radio 2. Presentator: Marc Stakenburg.
Kroondag: 15 september 1992

TRANSCRIPT

Stakenburg: In het Nieuwsblad van het Noorden (van 15-09-1992, red.) vonden we een merkwaardig berichtje over omroeporganisatie Groningen. Het Nieuwsblad schrijft:

"Het OOG radioprogramma Scherpe Oren moet het vanavond zonder Ron Overbeek stellen. Omdat de nieuwe roddelreporters De Trixies vorige week niet kwamen opdagen, is Overbeek afgereisd naar Ibiza om ze daar te gaan zoeken. Jeffrey Meulman neemt de presentatie over. Mocht Overbeek de spoorloos verdwenen Trixies Anna en Suzanna vinden, dan zijn ze volgende week weer van de partij."

Tjonge tjonge, vragen vragen vragen. Wij moeten Ron Overbeek eens gaan bellen. Goeienavond Ron.
Hee goeienavond Mark.
Welkom in het theater. Wat een apart verhaal dat zo in het Nieuwsblad van het Noorden staat. Wat klopt ervan? Ben jij naar Ibiza afgereisd om daar je roddelreporters De Trixies te zoeken?
Ja, ik was een soort Alberto Stegeman in de dop. Nee. Het is allemaal gelogen. Het is één grote roddelleugen, Mark, ik moet het bekennen na al die jaren.
Haha. Maar hoe is dat bedoeld dan, om extra aandacht voor het programma te krijgen?
Nou, ik moet je eerlijk zeggen en dit is echt waar, ik kan me dit artikel helemaal niet herinneren. Dus ik verdenk daar de Trixies van.
Die bestonden wel?
Jazeker. De Trixies dat waren inderdaad Anna en Suzanna, alias Catharina en Patricia, en zij hadden een rubriek in het programma waarbij ze altijd op bezoek gingen bij bands en die ze op een hele bijzondere manier interviewden.
O?
Het was eigenlijk een soort kruisverhoor en zij kwamen daarmee dan dingen te weten die bands niet aan de gewone reporter vertelden. Weet jij bijvoorbeeld waarom hardrockers altijd wijdbeens op het podium staan?
Hahaha. Dus daar kwamen de Trixies achter. Waarom hardrockers... nee, vertel?
Nou, er waren twee theorieën*, de ene sprak over "koeling in het kruis" en de andere die zei "dan vallen we minder snel om". Kijk, dat soort hardrockdetails kwamen zij te weten en dat soort vragen durfden zij te stellen.
Ja precies. En dat deden ze bij jou in het programma. Maar van het verhaal zelf weet je niks meer van. Hoe is het met de Trixies afgelopen dan?

Hierna praat Overbeek nog slechts over Patricia, zij had er altijd al een handje van om alle aandacht naar zich toe te trekken. Dus luister daar zelf maar naar. Het begint op ca. 01.48 minuut na de pauze. Overigens herinneren ook De Trixies zich helemaal niets van dat krantenartikel. Maar ondenkbaar is het niet. Q.E.D.

* Ik heb de anekdote waar Ron tijdens het interview van verhaalt even correct opgeschreven, want hij maakte er natuurlijk weer een potje van.

NAWOORD
De Trixies bestaan uiteraard nog steeds, maar wij bloeien in het verborgene. Op een gegeven moment werden wij gebeld door de landelijke TV. Die hadden een of ander afschuwelijk iets-met-zingen-programma dat gepresenteerd werd door Maggie McNeal of Patty Brard... of was het nou Imca Marina? Sjeel Groothuizen? Hoe dan ook: met die mevrouw moesten wij dan dat programma gaan doen vanuit een vipbox in het Oosterparkstadion. We hebben het grinnikend maar resoluut van de hand gewezen en tegelijkertijd de openbare Trixies opgeheven.

Voetbal EN Hilversum? Affreus, gewoon. Er zijn grenzen.

De Trixies (feuilletonnetje deel 6)

Lees hier deel 1, deel 2, 3, 4 en 5

Ondertussen had Ron Overbeek (klik en zoom), volgens het principe "het staat in de krant, dus dan moet het maar," ons gevraagd of wij die verzonnen Trixiesrubriek in zijn radioprogramma Scherpe Oren wilden doen. Welzeker wilden wij dat. We hadden toch niks te doen. We kregen een stoomcursus Maranz (een koelkastgroot, loeizwaar opnameding) waarbij we niet zo goed opletten, maar dat gaf niks want Susanna had verkering met een muzikant/technicus.

We gingen onaangekondigd naar de verschillende oefenruimtes in de stad om bandjes, die van niks wisten, te interviewen. Op die manier hadden ze geen tijd om zenuwachtig te worden of zich voor te bereiden, wat de spontaniteit enorm ten goede kwam. Daarbij stelden we vragen die op dat moment in ons hoofd opkwamen, waarop we verrassende antwoorden kregen. De allerleukste vind ik nog steeds de volgende, aan een gitarist die het hele interview in een hoekje had zitten zwijgen:
"Wat vindt je moeder er nou van dat je deze muziek maakt?"
"Ik geloof dat ze het wel leuk vindt. Mijn moeder is überhaupt blij dat ik wat doe."

Het aardige van dit programma was ook dat we suggereerden dat het live op de radio kwam. We namen voorafgaand aan het interview een fake-gesprek op met Ron (waarop hij trouwens wel degelijk live moest reageren) over waar we waren en naar wie we toegingen, lieten de band een nummer aftikken met alle geroezemoes vandien en daarna afslaan, waarbij we (lees: Susanna's technicus) thuis hun demootje er naadloos inmixten, zodat ieder bandje altijd FANTASTISCH klonk en sloten het interview ook weer af met een nepgesprekje met Overbeek. Ik heb nog wat cassettebandjes met Trixiesinterviews, alleen krijg ik ze niet in mijn laptop. Dus om u de sfeer niet te onthouden, heb ik hier de tekst van een geschreven Trixiesinterview met Tympanic uit de Viaduktales (schreven we ook voor). Helaas is het origineel spoorloos verdwenen. Jammer, want het was een foto-interview, waarbij de teksten onder de stuk of 15 foto's van Mevrouw de Vries stonden. Maar zonder foto's werkt het ook, denk ik.

We kregen veel en rare persaandacht, zoals je ziet. Daarvan denkt u nu natuurlijk "ja, kunst, die ene Trixie zat mooi bie t Nijsblad," maar dat was toch echt niet zo. Pas veel later ging ze naar de journalistenschool, wat bijvoorbeeld resulteerde in deze direct in de praktijk gebrachte les 1 (het interview met het impresariaat van Voorheen De Bende stond online en is verloren gegaan).

(Wordt vervolgd)
Lees hier het slot